Kominn tími til í Kópavogi María Ellen Steingrímsdóttir skrifar 17. apríl 2026 06:30 „Ég þarf bara einhvern þangað inn sem hlustar á bæjarbúa og gengur í verkin.“ Þetta heyri ég aftur og aftur í samtölum við Kópavogsbúa. Skilaboðin eru skýr: fólk vill bæjarfulltrúa sem hlusta - og ganga í verkin. Það er kjarninn í því sem Viðreisn í Kópavogi vill gera. Við viljum betra bæjarfélag þar sem almannahagsmunir ráða ferðinni, ekki sérhagsmunir. Of margir í Kópavogi upplifa að ákvarðanir séu teknar langt frá fólkinu. Foreldrar bíða eftir þjónustu. Ungar fjölskyldur flytja úr bænum. Kennarar starfa undir sívaxandi álagi og skorti á líkamlegu öryggi. Íbúar upplifa að skipulagsmál séu keyrð áfram án raunverulegs samráðs. Börn eiga ekki heima á biðlistum Börn eiga rétt á þjónustu þegar þörfin verður til. Sveitarfélag sem bregst of seint við er að velta kostnaði og álagi yfir á aðra, ekki bara foreldra heldur allt þeirra bakland og atvinnurekendur. Viðreisn vill grípa börnin snemma. Það léttir á fjölskyldum og gerir kennurum kleift að einbeita sér að kennslu. Þannig styttum við biðlista og verndum börnin. Leikskólar og almannahagsmunir Kópavogsmódelið þykir mörgum ágætt, svo langt sem það nær. Markmiðin eru góð, en framkvæmdin hefur stóra galla. Við innleiðingu þess var gripið til fjárhagslegra þvingunaraðgerða gagnvart barnafjölskyldum. Gjaldskrárhækkanir og skilyrði sem henta ekki öllum hafa leitt til þess að stór hópur foreldra upplifir sig ekki njóta góðs af breytingunum, þrátt fyrir að bera kostnaðinn. Það er ekki ásættanlegt að fjármagna umbætur í kerfinu með auknu álagi á barnafjölskyldur án raunverulegrar umræðu um áhrifin. Enn síður er ásættanlegt að líta fram hjá gagnrýni þeirra sem standa frammi fyrir afleiðingunum í daglegu lífi. Viðreisn vill viðhalda bættu starfsumhverfi og auknum stöðugleika í rekstri – og standa vörð um það sem hefur sannað sig. Hins vegar leggjum við áherslu á að leiðrétta það sem ekki virkar. Við boðum sanngjarnari gjaldtöku, meiri fyrirsjáanleika og raunverulegan vilja til að hlusta og bregðast við. Sterkt skólasamfélag Kennarar í Kópavogi hafa talað skýrt: álagið er of mikið og stuðningur ekki nægur. Hluti vandans er að börn með fjölþættan vanda fá ekki alltaf þau úrræði sem þau þurfa á réttum tíma. Of oft lenda þau á gráu svæði þar sem hvorki almennir skólar né núverandi stuðningskerfi ná að mæta þörfum þeirra. Þessu þarf að breyta. Við viljum tryggja aðgengi að sérskóla eða sértækum úrræðum í Kópavogi fyrir þennan hóp. Með því sláum við nokkrar flugur í einu höggi: styðjum betur við börnin sem þurfa aukna þjónustu, léttum álagi af kennurum og sköpum betra jafnvægi í skólastofum fyrir aðra nemendur. Samráð sem skiptir máli Samráð á ekki bara að vera samráðsins vegna. Það á ekki að vera friðþæging eða sýndarsamráð. Samráð á að vera leið fyrir bæjarbúa til að taka þátt fyrr í ferlinu og hafa raunveruleg áhrif á sitt nærumhverfi með opnum íbúafundum, kynningu mála á fyrri stigum og skýrum svörum við athugasemdum áður en endanlegar ákvarðanir eru teknar. Kópavogur er öflugt sveitarfélag með mikla möguleika. En til þess að nýta þá þarf betri vinnubrögð, minni hægagang og meiri fagmennsku. Kópavogur þarf ekki fleiri loforð. Kópavogur þarf fólk sem hlustar - og gengur í verkin. Höfundur er oddviti Viðreisnar í Kópavogi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Viðreisn Kópavogur Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Mest lesið Halldór 13.06.2026 Halldór Þegar jafnrétti verður skýringin á vanlíðan karla Inga Valgerður Henriksen Bergdal Skoðun Reiður Hjólabúi Geirdís Hanna Kristjánsdóttir Skoðun Að gefast upp Haraldur Eiríksson Skoðun Að senda kjósendum fingurinn Atli Bollason Skoðun Hagfræði almennings Guðmunda G. Guðmundsdóttir Skoðun Öll trixin í bókinni Árni Guðmundsson Skoðun Upplýsingaóreiða ráðherra Hörður Þorsteinsson Skoðun Hafa íslenskir neytendur lakari rétt en evrópskir? Arngrímur Stefánsson Skoðun Mikilvægar staðreyndir um lög um brottfararstöð Jóhannes Óli Sveinsson Skoðun Skoðun Skoðun Reiður Hjólabúi Geirdís Hanna Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Þegar jafnrétti verður skýringin á vanlíðan karla Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Hafa íslenskir neytendur lakari rétt en evrópskir? Arngrímur Stefánsson skrifar Skoðun Hagfræði almennings Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Veit „óvinur númer eitt“ að hann er númer eitt? Jón Steinar Sæmundsson skrifar Skoðun Að loka augunum fyrir hinu augljósa skrifar Skoðun Færeyingar eru ekki í ESB en… Sigurður Steinar Ásgeirsson skrifar Skoðun Mikilvægar staðreyndir um lög um brottfararstöð Jóhannes Óli Sveinsson skrifar Skoðun Upplýsingaóreiða ráðherra Hörður Þorsteinsson skrifar Skoðun Öll trixin í bókinni Árni Guðmundsson skrifar Skoðun Dagur í lífi Íslendinga árið 2040 Haukur Logi Jóhannsson skrifar Skoðun Skólafrí - skelfing eða sæla Fjalar Freyr Einarsson skrifar Skoðun Sagan um afganginn sem hvarf Stefán Vagn Stefánsson skrifar Skoðun Að senda kjósendum fingurinn Atli Bollason skrifar Skoðun Hver ertu þegar þú réttlætir að barn sé lokað inni? Jasmina Vajzović Crnac skrifar Skoðun Hver borgar þegar ríkið tekur yfir heilbrigðiseftirlitið? Ásmundur E. Þorkelsson,Hörður Þorsteinsson,Sigrún Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Skynsemi fremur en upphrópanir í útlendingamálum Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun Já, tökum okkur Færeyinga til fyrirmyndar Hjörtur j. Guðmundsson skrifar Skoðun Að gefast upp Haraldur Eiríksson skrifar Skoðun Draghi-skýrslan og Ísland: framleiðni, samkeppnishæfni og kostnaður krónunnar Baldur Pétursson skrifar Skoðun Við þurfum ekki ESB – eða hvað? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Það er verið að efla framhaldsskóla og verkmenntun Sigurjón Þórðarson skrifar Skoðun Fullveldið er undirstaða sveigjanleikans: Hvers vegna EES-samstarfið dugar okkur Kristinn Karl Brynjarsson skrifar Skoðun Seiðkarlar fyrri alda Steingrímur Gunnarsson skrifar Skoðun Hverjir borga brúsann? Franklín Ernir Kristjánsson skrifar Skoðun Þegar rekstrarkröfur grafa undan faglegu starfi í þverfaglegri endurhæfingu Gunnhildur L. Marteinsdóttir skrifar Skoðun Hvað varð um gangbrautirnar? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Misskilningur: RÚV, Silfrið og meint hlutdrægni Hjörvar Sigurðsson skrifar Skoðun Árnar eru ekki hreinsistöð fyrir sjókvíaeldi Brynjar Arnason skrifar Skoðun Þarf vinnuskóli að vera vesen? Íris Róbertsdóttir skrifar Sjá meira
„Ég þarf bara einhvern þangað inn sem hlustar á bæjarbúa og gengur í verkin.“ Þetta heyri ég aftur og aftur í samtölum við Kópavogsbúa. Skilaboðin eru skýr: fólk vill bæjarfulltrúa sem hlusta - og ganga í verkin. Það er kjarninn í því sem Viðreisn í Kópavogi vill gera. Við viljum betra bæjarfélag þar sem almannahagsmunir ráða ferðinni, ekki sérhagsmunir. Of margir í Kópavogi upplifa að ákvarðanir séu teknar langt frá fólkinu. Foreldrar bíða eftir þjónustu. Ungar fjölskyldur flytja úr bænum. Kennarar starfa undir sívaxandi álagi og skorti á líkamlegu öryggi. Íbúar upplifa að skipulagsmál séu keyrð áfram án raunverulegs samráðs. Börn eiga ekki heima á biðlistum Börn eiga rétt á þjónustu þegar þörfin verður til. Sveitarfélag sem bregst of seint við er að velta kostnaði og álagi yfir á aðra, ekki bara foreldra heldur allt þeirra bakland og atvinnurekendur. Viðreisn vill grípa börnin snemma. Það léttir á fjölskyldum og gerir kennurum kleift að einbeita sér að kennslu. Þannig styttum við biðlista og verndum börnin. Leikskólar og almannahagsmunir Kópavogsmódelið þykir mörgum ágætt, svo langt sem það nær. Markmiðin eru góð, en framkvæmdin hefur stóra galla. Við innleiðingu þess var gripið til fjárhagslegra þvingunaraðgerða gagnvart barnafjölskyldum. Gjaldskrárhækkanir og skilyrði sem henta ekki öllum hafa leitt til þess að stór hópur foreldra upplifir sig ekki njóta góðs af breytingunum, þrátt fyrir að bera kostnaðinn. Það er ekki ásættanlegt að fjármagna umbætur í kerfinu með auknu álagi á barnafjölskyldur án raunverulegrar umræðu um áhrifin. Enn síður er ásættanlegt að líta fram hjá gagnrýni þeirra sem standa frammi fyrir afleiðingunum í daglegu lífi. Viðreisn vill viðhalda bættu starfsumhverfi og auknum stöðugleika í rekstri – og standa vörð um það sem hefur sannað sig. Hins vegar leggjum við áherslu á að leiðrétta það sem ekki virkar. Við boðum sanngjarnari gjaldtöku, meiri fyrirsjáanleika og raunverulegan vilja til að hlusta og bregðast við. Sterkt skólasamfélag Kennarar í Kópavogi hafa talað skýrt: álagið er of mikið og stuðningur ekki nægur. Hluti vandans er að börn með fjölþættan vanda fá ekki alltaf þau úrræði sem þau þurfa á réttum tíma. Of oft lenda þau á gráu svæði þar sem hvorki almennir skólar né núverandi stuðningskerfi ná að mæta þörfum þeirra. Þessu þarf að breyta. Við viljum tryggja aðgengi að sérskóla eða sértækum úrræðum í Kópavogi fyrir þennan hóp. Með því sláum við nokkrar flugur í einu höggi: styðjum betur við börnin sem þurfa aukna þjónustu, léttum álagi af kennurum og sköpum betra jafnvægi í skólastofum fyrir aðra nemendur. Samráð sem skiptir máli Samráð á ekki bara að vera samráðsins vegna. Það á ekki að vera friðþæging eða sýndarsamráð. Samráð á að vera leið fyrir bæjarbúa til að taka þátt fyrr í ferlinu og hafa raunveruleg áhrif á sitt nærumhverfi með opnum íbúafundum, kynningu mála á fyrri stigum og skýrum svörum við athugasemdum áður en endanlegar ákvarðanir eru teknar. Kópavogur er öflugt sveitarfélag með mikla möguleika. En til þess að nýta þá þarf betri vinnubrögð, minni hægagang og meiri fagmennsku. Kópavogur þarf ekki fleiri loforð. Kópavogur þarf fólk sem hlustar - og gengur í verkin. Höfundur er oddviti Viðreisnar í Kópavogi.
Skoðun Hver borgar þegar ríkið tekur yfir heilbrigðiseftirlitið? Ásmundur E. Þorkelsson,Hörður Þorsteinsson,Sigrún Guðmundsdóttir skrifar
Skoðun Draghi-skýrslan og Ísland: framleiðni, samkeppnishæfni og kostnaður krónunnar Baldur Pétursson skrifar
Skoðun Fullveldið er undirstaða sveigjanleikans: Hvers vegna EES-samstarfið dugar okkur Kristinn Karl Brynjarsson skrifar
Skoðun Þegar rekstrarkröfur grafa undan faglegu starfi í þverfaglegri endurhæfingu Gunnhildur L. Marteinsdóttir skrifar