Grjótharðir og sársaukafullir veggir mátt­vana geðheilbrigðiskerfisins

Að horfa upp á foreldri sitt veikjast illa af alvarlegum sjúdómi er erfitt. Vera á hliðarlínunni þegar það veikist meira og meira þangað til það að lokum lætur lífið, fyrir aldur fram, af þessum illvíga sjúkdómi.

Að finna sjálfan sig veikjast af sama sjúkdómi og vilja fara í greiningarferli og fá hjálp en koma að lokuðum dyrum kerfisins fyllir mann miklum vanmætti. Veggir kerfisins eru grjótharðir og múraðir með hrauni.

Hitt foreldrið mitt lést af bráðu hjartaáfalli, líka fyrir aldur fram.

Eftir það fór ég og lét kanna hjartaheilsu mína og þá tók kerfið mér opnum örmum. Ég fékk fljótt tíma hjá hjartalækni og hjartað mitt var rannsakað í bak og fyrir. Gekk út með stálslegið hjarta í toppstandi eftir hraða og góða þjónustu.

Annað foreldrið mitt lét lífið af hjartasjúdómi en hitt geðsjúkdómi. Þar liggur munurinn og hann er mjög mikill. Ég hef kynnst því því að geðheilbrigiðiskerfið á Íslandi er stórlega laskað. Bæði sem einstaklingur og aðstandandi.

Það er mjög óþæginleg tilfinning að vita að maður þurfi hjálp en upplifa kerfi sem kastar manni milli úrræða og ekkert grípur. Heyra heimilislækni segja að kerfið virki eins og Villta vestrið svo erfitt sé að fá hjálp. Mér hefur í raun liðið eins og ég sé að ónáða kerfið að vera að biðja um hjálp og vilja fara í forvarnir gegn þessum sjúkdómi. Svo hef ég líka lært að það er ekkert til í þessu kerfi sem flokkast undir forvarnir.

Hugsa að mér yrði ekki kastað aftur út á götuna ef hjartað mitt væri að klikka. Ég yrði gripinn og fengi viðeigandi hjálp og finndi fyrir öryggi.

Ég vil hjálp við mínum vanda. Ég vil ekki skammast mín fyrir hann. Hann er mjög ættgengur og erfist kynslóð frá kynslóð í minni ætt. Ættarsagan er mjög sterk en það hefur ekki hjálpað mér að fá viðeigandi aðstoð.

Höfundur er kennari, móðir og áhugamanneskja um bætt samfélag.