Hinn háværi minnihluti Unnar Geir Unnarsson skrifar 6. ágúst 2026 13:30 Ef marka mætti samfélagsmiðla þessa dagana mætti ætla að Ísland, raunar allur hinn vestræni heimur, stæði á barmi menningarstríðs. Að samfélagið væri klofið í tvær ósættanlegar fylkingar. En þegar litið er á skoðanakannanir og rannsóknir kemur í ljós að sagan er allt önnur. Þær sýna að flest fólk hefur löngu tekið afstöðu með þeirri einföldu hugmynd að öll eigum við að njóta sömu mannréttinda og frelsis til að vera við sjálf. Það sem hefur breyst er ekki endilega afstaða almennings heldur það að hávaðinn er meiri. Hinn hávær minnihluti getur auðveldlega virst stærri en hann er þegar algóritmi samfélagsmiðla umbunar átökum fremur en samhljómi. Áður þurfti fjölda manns til að skapa þá tilfinningu að eitthvað væri stórt samfélagsmál sem fólk hefði skiptar skoðanir á. Í dag geta fáir en háværir einstaklingar málað upp þá falsmynd að allt landið logi í átökum, þegar raunin er allt önnur og fólk hefur um annað að hugsa. Í Eurobarometer-könnun Evrópusambandsins frá 2023 sögðust 72% íbúa ESB vera sammála því að hjónaband samkynja para ætti að vera leyft um alla Evrópu. Um tveir af hverjum þremur styðja jafnframt jafnan rétt lesbía, homma og tvíkynhneigðra, og svipað hlutfall styður jafnan rétt transfólks. Meira en sjö af hverjum tíu telja jafnframt að ekkert sé athugavert við ástarsamband tveggja einstaklinga af sama kyni. Þessar niðurstöður hafa styrkst enn frekar frá fyrri mælingum. Þegar horft er til Íslands verður myndin enn skýrari. Gallup-könnun sem birt var árið 2025 sýndi að 89% þeirra sem tóku afstöðu töldu Ísland vera góðan stað fyrir samkynhneigt fólk til að búa á. Meðal yngsta aldurshópsins, 18–29 ára, var hlutfallið 99%. Auðvitað þýðir þetta ekki að fordómar séu horfnir eða að ekkert sé lengur að berjast fyrir, alls ekki. Fólk verður enn fyrir mismunun og hatursorðræða er enn til staðar. En það er mikilvægt að rugla ekki saman hávaða og meirihlutaáliti. Kannski er því kominn tími til að hætta að tala um hinsegin fólk sem „lítinn minnihluta“ sem þurfi stöðugt að vera sannfæra samfélagið um eigin tilverurétt. Raunin er sú að meirihluti samfélagsins hefur þegar tekið afstöðu með mannréttindum. Þrátt fyrir það fær fámennur hópur oft meira vægi í umræðunni en stærð hans gefur tilefni til. Ekki vegna þess að hann sé stór, heldur vegna þess að hann hefur hátt. Bylur hæst í tómri tunnu. Höfundur er menningarstjórnandi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Hinsegin Mannréttindi Gleðigangan Mest lesið Umferðartafir á höfuðborgarsvæðinu – Hver er staðan og hvert stefnir? Þórarinn Hjaltason Skoðun Hvern á verkfallið að bíta? Gunnar Ármannsson Skoðun Hinn háskalegi hugsunarháttur Sighvatur Björgvinsson Skoðun NPA er ekki verðlaun fyrir samþykkta hegðun Rúnar Björn Herrera Þorkelsson Skoðun Hvað eruð þið að gera í ÖBÍ? Elísa Ósk Línadóttir Skoðun Á rafmagnskrossara á göngustíg á hundrað og þaðan inn í eilífðina Davíð Bergmann Skoðun Sigurganga málaflokka Flokks fólksins Jónína Björk Óskarsdóttir Skoðun Frítt í strætó í dag Margrét Rós Sigurjónsdóttir Skoðun Rætin Rót í þrettán ár Ketill Guðmundsson Skoðun Uppsagnir í Stjórnarráðinu Hrafnkell Tumi Kolbeinsson Skoðun Skoðun Skoðun Verður Vogi lokað? Rósa Guðbjartsdóttir skrifar Skoðun Hvað eruð þið að gera í ÖBÍ? Elísa Ósk Línadóttir skrifar Skoðun Hvern á verkfallið að bíta? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun NPA er ekki verðlaun fyrir samþykkta hegðun Rúnar Björn Herrera Þorkelsson skrifar Skoðun Samdráttur í losun Íslands – en ekki kerfisbreyting Sigurpáll Ingibergsson skrifar Skoðun Við tryggjum ekki lýðræðið eftir á Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Veit hið opinbera hvað virkar? Karl Steinar Óskarsson skrifar Skoðun Evrópa Henry Alexander Henrysson skrifar Skoðun Skeifan í smjörinu Arnar Sigurðsson skrifar Skoðun Þetta reddast: en hvað ef það reddast ekki? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Umferðartafir á höfuðborgarsvæðinu – Hver er staðan og hvert stefnir? Þórarinn Hjaltason skrifar Skoðun Málshraðasögur 2. hluti — Forsjármál Eva Hauksdóttir skrifar Skoðun Á rafmagnskrossara á göngustíg á hundrað og þaðan inn í eilífðina Davíð Bergmann skrifar Skoðun Er afleiðingin orsök? Hjálmtýr Heiðdal skrifar Skoðun Uppsagnir í Stjórnarráðinu Hrafnkell Tumi Kolbeinsson skrifar Skoðun Sigurganga málaflokka Flokks fólksins Jónína Björk Óskarsdóttir skrifar Skoðun Getureglan og froðan Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Rætin Rót í þrettán ár Ketill Guðmundsson skrifar Skoðun Hvernig lögum við fegurðarskyn okkar að orkuskiptabyltingunni? Páll Jakob Líndal skrifar Skoðun Frítt í strætó í dag Margrét Rós Sigurjónsdóttir skrifar Skoðun Er ekki kominn tími til að endurskoða íslenska kjarasamningamódelið? Þórir Garðarsson skrifar Skoðun Hinn háskalegi hugsunarháttur Sighvatur Björgvinsson skrifar Skoðun Alþjóðadagur friðarmenningar 21. september Gunnar Hersveinn skrifar Skoðun 37% og reikningskúnstir Viðskiptaráðs Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar Skoðun Hvers vegna hrynur námsárangur á Íslandi en ekki á Englandi? Guðrún Sævarsdóttir skrifar Skoðun Heilbrigð skynsemi Einar Bárðarson skrifar Skoðun Samsköttun hjóna – allt annar hlutur? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Tæknin í okkar þágu – ekki öfugt Halla Tómasdóttir skrifar Skoðun Pólland setur jurtaríkið á matseðilinn Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Hún þekkir mig með hjartanu Thelma Jónsdóttir skrifar Sjá meira
Ef marka mætti samfélagsmiðla þessa dagana mætti ætla að Ísland, raunar allur hinn vestræni heimur, stæði á barmi menningarstríðs. Að samfélagið væri klofið í tvær ósættanlegar fylkingar. En þegar litið er á skoðanakannanir og rannsóknir kemur í ljós að sagan er allt önnur. Þær sýna að flest fólk hefur löngu tekið afstöðu með þeirri einföldu hugmynd að öll eigum við að njóta sömu mannréttinda og frelsis til að vera við sjálf. Það sem hefur breyst er ekki endilega afstaða almennings heldur það að hávaðinn er meiri. Hinn hávær minnihluti getur auðveldlega virst stærri en hann er þegar algóritmi samfélagsmiðla umbunar átökum fremur en samhljómi. Áður þurfti fjölda manns til að skapa þá tilfinningu að eitthvað væri stórt samfélagsmál sem fólk hefði skiptar skoðanir á. Í dag geta fáir en háværir einstaklingar málað upp þá falsmynd að allt landið logi í átökum, þegar raunin er allt önnur og fólk hefur um annað að hugsa. Í Eurobarometer-könnun Evrópusambandsins frá 2023 sögðust 72% íbúa ESB vera sammála því að hjónaband samkynja para ætti að vera leyft um alla Evrópu. Um tveir af hverjum þremur styðja jafnframt jafnan rétt lesbía, homma og tvíkynhneigðra, og svipað hlutfall styður jafnan rétt transfólks. Meira en sjö af hverjum tíu telja jafnframt að ekkert sé athugavert við ástarsamband tveggja einstaklinga af sama kyni. Þessar niðurstöður hafa styrkst enn frekar frá fyrri mælingum. Þegar horft er til Íslands verður myndin enn skýrari. Gallup-könnun sem birt var árið 2025 sýndi að 89% þeirra sem tóku afstöðu töldu Ísland vera góðan stað fyrir samkynhneigt fólk til að búa á. Meðal yngsta aldurshópsins, 18–29 ára, var hlutfallið 99%. Auðvitað þýðir þetta ekki að fordómar séu horfnir eða að ekkert sé lengur að berjast fyrir, alls ekki. Fólk verður enn fyrir mismunun og hatursorðræða er enn til staðar. En það er mikilvægt að rugla ekki saman hávaða og meirihlutaáliti. Kannski er því kominn tími til að hætta að tala um hinsegin fólk sem „lítinn minnihluta“ sem þurfi stöðugt að vera sannfæra samfélagið um eigin tilverurétt. Raunin er sú að meirihluti samfélagsins hefur þegar tekið afstöðu með mannréttindum. Þrátt fyrir það fær fámennur hópur oft meira vægi í umræðunni en stærð hans gefur tilefni til. Ekki vegna þess að hann sé stór, heldur vegna þess að hann hefur hátt. Bylur hæst í tómri tunnu. Höfundur er menningarstjórnandi.
Skoðun Umferðartafir á höfuðborgarsvæðinu – Hver er staðan og hvert stefnir? Þórarinn Hjaltason skrifar
Skoðun Er ekki kominn tími til að endurskoða íslenska kjarasamningamódelið? Þórir Garðarsson skrifar