Gísli miður sín: „Fann að það var eitt­hvað mikið að“

Gísli Gott­skálk var á sinni annarri æfingu með þýska B-deildar liðinu St. Pauli á dögunum þegar að hann meiddist illa aftan í læri og þurfti á að­gerð að halda. Fram­undan eru fjórir til fimm mánuðir á hliðar­línunni.

„Ég sem sagt fer yfir til Þýska­land fyrir svona tíu dögum síðan og svo var ég á annarri æfingu minni með liðinu og lendi í meiðslum aftan í læri sem voru mjög al­var­leg. Ég þurfti að fara í að­gerð bara næsta dag nánast. Alveg smá sjokk. Ótrú­legt að þetta hafi gerst á æfingu, daginn fyrir fyrsta leik minn með liðinu. Maður er enn að reyna höndla þetta á ein­hvern hátt. Veit ekki alveg hvað manni á að finnast um þetta.“

Sak­leysis­leg hæl­sending dró dilk á eftir sér.

„Ég var í rauninni bara að gera hæl­sendingu á æfingu. Eitt­hvað sem krefst ekki rosa­legrar hreyfingar, tekur alveg á aftan í læri. Ég gerði það og fann eitt­hvað klikk í lærinu. Vissi að eitt­hvað hafði gerst. En svo daginn eftir, þegar að ég var að bíða eftir niður­stöðu rannsókna varðandi meiðslin fann ég að það var eitt­hvað mikið að. Ég gat ekki labbað og hafði ekki mjög góða til­finningu fyrir þessu.“

Högg og alvöru verkefni

Og því miður ekki í fyrsta skipti sem þessu 21 árs gamli leik­maður hefur lent í al­var­legum meiðslum á sínum svo til stutta tíma í at­vinnu­mennsku í Póllandi og nú Þýska­landi.

„Dvölin mín í Póllandi byrjaði á svipaðan hátt. Þar meiddist ég til­tölu­lega snemma. Ég get leitað í þá reynslu. En ógeðs­lega svekkjandi að lenda í þessu. Þetta eru heldur ekki ein­hver lítil meiðsli. Þetta er al­vöru verk­efni þessi meiðsli, að­gerð og allt sem því fylgir. Þetta er högg en maður þarf bara að taka því og halda áfram. Ekkert mikið annað sem hægt er að gera.

En ég held ég að allir sem hafa verið í íþróttum, eða upp­lifað meiðsli aftan í læri, viti að það eru mjög hættu­leg meiðsli. Því það eru miklar líkur á að þau taki sig upp aftur og aftur. Auðvitað, með því að fara í að­gerð, þá ertu alveg að auka líkurnar á að þetta verði allt í lagi. Þá þarftu bara að sinna endur­hæfingunni vel í kjölfarið.“

Vildi vera á fram í Hamborg

Lán­samningur Gísla hjá St.Pauli inni­heldur kaupákvæði og fann hann strax fyrir miklum stuðningi frá forráðamönnum félagsins.

„Það held ég að sé það eina jákvæða sem ég hef tekið úr þessari stöðu hingað til. Auðvitað gerist þetta eftir tvær æfingar, í raun hlægi­legt hvað þetta gerist snemma. Hvað tíma­setningin er óheppi­leg. Ég var náttúru­lega miður mín yfir þessu. Að vera kominn í nýtt lið og geta ekki lagt mitt af mörkum strax. Ég bara fór beint inn á skrif­stofu og átti góð samtöl við mennina sem ráða hér. Ég fann það strax samdægurs og við vissum hver staðan væri að það var aldrei neitt annað í huga hjá þeim en að standa hundrað pró­sent við bakið á mér. Þeir sögðu við mig: „Við fengum þig til liðsins af ástæðu. Sú ástæða breyttist ekkert þó þú sért meiddur.“ 

Þeir eru bara hundrað pró­sent á bak við mig og í raun var það bara í mínum höndum hvernig ég vildi hátta endur­hæfingunni. Eftir að ég sá hvernig þeir tóku í þetta og hvernig þeir stóðu við bakið á mér þá vildi ég bara vera áfram hérna í Ham­borg með liðinu. Klára þetta með þeim og vera klár í seinni part tíma­bilsins.“

Það mikilvægasta sem íþróttamaður getur fundið fyrir sé trú og traust í svona stöðu.

„Auðvitað er þetta náttúru­lega þreytt fyrir þá. Að fá til sín leik­mann sem meiðist strax. En þeir sögðu mér það alveg frá fyrstu stundu, af því að mér leið náttúru­lega illa fyrir þeirra hönd, að það átti sig allir á því að þetta sé verst fyrir mig. Að mér líði verst með þetta. Það er í raun bara tíma­setningin sem hafði áhrif á að þetta sam­tal þurfti að eiga sér stað. Meiðsli eru allt of stór partur af íþróttum. Eiga sér stað á hverjum degi. Menn detta út hægri – vinstri. Það fara allir í gegnum ein­hverja meiðsla­kafla en tíma­setningin á þessu var það versta. Ekki það sem ég hefði kosið fyrir fram.“

Ein regla: Ekki vorkenna sjálfum þér

Hugar­far Gísla er aðdáunar­vert. Þrátt fyrir ítrekuð áföll og eða eiga fullan rétt á því að finnast sín staða ósann­gjörn svekkir hann sig ekki á því sem hann getur ekki breytt.

„Ég held að það besta fyrir mig núna sé að hugsa að ég sé bara tuttugu og eins árs. Það er nóg eftir. Það þýðir ekkert að fara vor­kenna sér eitt­hvað. Auðvitað er það alveg erfitt að fá svona reglu­legan skell. Að mínu mati hef ég fengið svona skell aðeins of oft síðan að ferillinn minn hófst. Ekkert eitt­hvað lítil meiðsli, heldur al­vöru meiðsli. Þurft að fara í tvær að­gerðir. Það er alveg þreytt og erfitt og allt það. En ég reyni að setja mér þá reglu að detta aldrei í að fara vor­kenna mér.“

„Ég er í mikilli forréttindastöðu. Ég er at­vinnu­maður í fót­bolta sem var draumurinn minn. Ég áttaði mig alveg á því þegar að ég fór til Póllands og þannig að þetta er hluti af þessu. Gerist kannski oftar hjá sumum heldur en öðrum. Það er búið að vera dálítið mikið af því hjá mér síðustu ár en ekkert sem ég get gert í því annað en að reyna koma mér aftur inn á völlinn. Reyna mitt besta til að halda mér heilum.

Þetta hefur verið erfitt á tímum, þetta kannski stærsta sjokkið þegar að ég tek tíma­setninguna og allt með í myndina. En ekki fara að vor­kenna sér. Svo verða fjórir mánuðir liðnir eftir enga stund. Þá er maður byrjaður að spila aftur og þetta þá í reynslu­bankanum.“

Brot úr viðtalinu við Gísla Gottskálk má sjá í spilaranum hér ofar í fréttinni.