Ragnar Þór kennir Pawel eitt og annað í kennslu­fræðum

Víst er að menn verða seint á eitt sáttir um það hvernig staðið er að námsmati. Þannig hefur sprottið upp mikil umræða eftir að Viðskiptaráð kvartaði undan því að kennarar gerðust dómarar í eigin sök þegar námsárangur nemenda þeirra er annars vegar. Þannig væri ekki nokkur leið væri fyrir framhaldsskóla að taka inn nemendur að teknu tilliti til námsárangurs því það sem í eins huga væri B+ væri í annars C-.

Þetta leiddi svo til þess að nemendur sætu ekki við sama borð þegar framhaldsskólar velja nemendur inn en þar er miðað við einkunnir. Ójafnræði væri augljóst, einhverjir væru að komast í skóla ómaklega og á kostnað annarra. Og það sem verra er, niðurstaðan úr prófum væri hernaðarleyndarmál sem fáir ef nokkrir hafi aðgang að.

Pawel gagnrýnir leyndarhyggju sem um prófin ríkir

Pawel ritaði grein sem hann birti á Vísi þar sem hann tekur að verulegu leyti undir með þeim sjónarmiðum sem Viðskiptaráð hafði boðað. Hann segir að örugglega geti verið snúið að búa til matsaðferðir í menntakerfinu sem fullkomið traust ríki um.

„En traust til kerfa eykst oftar með auknu gegnsæi og með því þeir taka mikilvægar ákvarðanir um framtíð fólks séu ekki settir aðstæður sem orkað geta tvímælis. Traust eykst ekki endilega með því að þeir sem gagnrýni leyndina, ósamræmið og hættuna á hagsmunaárekstrum sem sakaðir um popúlisma, aðdróttanir og það að vera skipta sér af einhverju sem komi þeim ekki við. Því menntakerfið er okkar allra og við megum sannarlega öll hafa á því skoðun,“ segir Pawel.

Ætla mætti að þarna hafi Pawel lög að mæla. Hann segir erfitt að sannreyna hvort samræmis sé gætt við námsmat meðan meðaleinkunnir úr skólum eru meðhöndlaðar eins og um kjarnorkukóða í kafbáti væri að ræða.

„Það er orðinn ógerningur að fá niðurstöður samræmdra könnunarprófum úr skólum, það er ekki hægt að sjá niðurbrot skólaeinkunna í 10. bekk eftir skólum og meira að segja stjórnendur grunnskóla mega ekki sjá eigin niðurstöður úr Pisa-könnunum. Þessari leyndarhyggju er að líklega ætlað að verja suma skóla fyrir neikvæðu umtali og viðhorfið í kerfinu virðist heldur vera að fella burt þá samræmdu mælikvarða sem þó hafa verið við lýði. En ekkert af þessu er þó líklegt til að auka traust á kerfinu til lengdar,“ segir Pawel meðal annars í athyglisverðri grein.

Prófgeta í grunnskóla segi ekkert um námsárangur í Háskóla

Einn er þó sá maður sem er ekki hrifinn og það er áðurnefndur Ragnar Þór. Hann bendir á að Pawel sjálfur hafi fyrir allmörgum árum unnið úttekt fyrir Frjálsa verzlun þar sem hann setti sama 17 þátta mælikvarða á hvað teldist góður framhaldsskóli. Hins vegar hafi engin fylgni verið milli niðurstöðu Pawels og svo hvernig árangur milli ólíkra framhaldsskóla teiknaði sig upp í Háskólanum. Reyndar væri það svo að Verzlunarskólinn hafi alls ekki komið vel út þegar gert var upp úr kössunum.

„Pawel prófdómari mat Verzló sem bronsskóla Íslands á sama tíma og HÍ taldi skólann varla komast upp úr undanriðlum sum árin, og næstum aldrei í úrslit,“ segir Ragnar Þór í niðurlagi greinar sinnar.

Hann segir að það hafi hreint ekki gefist vel, það kerfi sem Viðskiptaráð, bakhjarl Verzlunarskóla Íslands, kalli nú eftir.

„Árið 2012 var stærsti hópur útskriftarnemenda Verzló á félagsvísindasviði HÍ og skilaði þar meðaleinkunn upp á 6,59. Sem skilaði þeim 17. sæti yfir námsárangur, sjónarmun á eftir Framhaldsskólanum í Austur-Skaftafellssýslu en töluvert að baki Fjölbrautaskólanum í Breiðholti. Verzlingum gekk heldur betur á öðrum brautum háskólans en náðu samt hvergi hærra en sjöunda sæti yfir námsárangur það ár,“ segir meðal annars í grein kennarans. 

Brynjar, Óli Björn og Pawel á villigötum

Og Ragnar Þór notar tækifærið og hnýtir í menn á borð við Brynjar Níelsson og Óla Björn Kárason. Auk Pawels.

Ragnar Þór segir það ekki sitt að dæma, hvort matið sé réttmætara og hann telur það sannast sagna ekki skipta miklu máli.

„Fyrir utan örfáa aðila sem mikið fer fyrir í umræðunni þessa dagana held ég að flestir Verzlingar hafi endað sem hið færasta fólk á sínu sviði. Hinsvegar getum við fullyrt með sæmilegri vissu og viti er að það er miklu flóknara að dæma gæði skóla og nemenda en svo að það verði nokkru sinni gert með einföldum, samræmdum prófum.“