Reykja­vík sem gerir okkur stolt

Ég er stoltur af Reykjavík. Hér eru öflug hverfi. Sterk íþróttafélög. Hér er gott skólakerfi og mikið aðgengi að fjölbreyttum tómstundum fyrir börn. Hér eru sundlaugar sem eru gersemar sem aðrar þjóðir öfunda okkur af. Græn svæði og borgarrými fyrir íbúa til að koma saman. Veitingastaðir. Kaffihús. Barir. Menningarstofnanir. Svona mætti lengi telja.

Í Reykjavík tökum við utan um eldra fólk og öryrkja og byggjum íbúðir fyrir alla tekjuhópa sem fólk hefur efni á. Hér viljum við tryggja börnum allan þann stuðning sem þau þurfa svo öll börn fái tækifæri til að blómstra. Vegna þess að við erum sterkari saman.

Ástæða þess að Reykjavík virkar fyrir alla er sú að hún, líkt og allar bestu borgir Norðurlandanna, hefur byggst upp á jafnaðarmannahugsjón síðustu áratugi. Frá því að R-listinn ýtti Sjálfstæðisflokknum frá völdum fyrir 32 árum hefur borgin breyst úr bæ sem rekinn var með tilviljanakenndu valdboði yfir í höfuðborg á heimsmælikvarða með þjónandi stjórnsýslu og iðandi mannlífi og menningu.

Þessa Reykjavík vil ég verja. Borgina sem við byggðum upp saman. Reykjavíkina okkar.

En ég vil líka sækja þar sem hægt er að gera betur, hlusta á athugasemdir borgarbúa og auka enn á þau miklu lífsgæði sem við Reykvíkingar búum við.

Það gerum við með því að bera áfram ábyrgð hvert á öðru og forðast að hleypa flokkum að sem draga úr mikilvægri þjónustu, selja mikilvægar eignir borgarbúa og umbylta áformum sem búið er að vinna eftir árum saman við þróun borgarinnar.

Stöndum við Samgöngusáttmálann

Áherslur okkar í Samfylkingunni eru skýrar í öllum mikilvægustu málaflokkum. Við ætlum að standa vörð um eignir borgarbúa og koma í veg fyrir að hægt verði að brjóta niður það sem við höfum byggt upp saman. Við ætlum að einfalda lífið fyrir fólk og fyrirtæki, hraða afgreiðslu mála, stytta biðtíma, bæta þjónustu en fara áfram vel með almannafé.

Eitt það mikilvægasta sem við munum gera er að standa vörð um Samgöngusáttmála höfuðborgarsvæðisins sem hægriflokkar vilja eyðileggja nú þegar árangur hans er rétt handan við hornið.

Það er nefnilega þannig að framkvæmdir við stofnvegi og fyrstu lotu Borgarlínu eru á fleygiferð og mörgum mun ljúka á næsta kjörtímabili að óbreyttu. Ef okkur ber gæfa til að standa með sáttmálanum og klára þessa stærstu fjárfestingu í samgöngum inn á höfuðborgarsvæðið í sögunni, sem er að mestu greidd af ríkinu, þá gætu íbúar höfuðborgarsvæðisins tekið sér far með vögnum Borgarlínu áður en kosið verður næst til borgarstjórnar.

Verði sáttmálinn rifinn upp og byrjað upp á nýtt þá eru þær væntingar fyrir bí, með tilheyrandi neikvæðum áhrifum á þegar þunga umferðarhnúta. Úrbætur munu tefjast um mörg ár.

Klárum byltinguna og forðumst barnaskattinn

Öflugt leik- og grunnskólakerfi fyrir öll börn er eitt mikilvægasta jöfnunartækið sem við eigum. Við í Samfylkingunni höfum verið skýr með að það sé löngu orðið tímabært fyrir ríki og sveitarfélög að taka höndum saman – í eitt skipti fyrir öll – og klára leikskólabyltinguna sem hófst með stjórn jafnaðarfólks og Reykjavíkurlistans í borginni fyrir aldamótin.

Á komandi kjörtímabili ætlum við að vinna með ríkinu að rétti barna til leikskólavistar, að taka upp systkinaforgang, bæta vinnuaðstæður og fjölga leikskólaplássum um 1.500, meðal annars á fallegustu útivistarsvæðum borgarinnar eins og Elliðaárdal, Fossvogi og á Klambratúni. Þetta ætlum við að gera til að geta boðið enn yngri börnum inn á leikskóla.

Þessar áherslur koma í kjölfar þess að nú þegar er búið að innleiða Reykjavíkurleiðina sem gerir leikskóla borgarinnar að enn meira aðlaðandi vinnustöðum, minnkar bil milli vinnutíma starfsfólks og vistunartíma barna, bætir mönnun en mætir um leið foreldrum á jafnræðisgrundvelli út frá efnahagslegri stöðu.

Vel hefur verið tekið í leiðina og skráning nýs vistunartíma verið umfram áætlanir. Jafnaðarfólksfótsporið er svo sérstaklega sýnilegt þegar leiðin er borin saman við það sem boðið er upp á í næststærsta sveitarfélagi landsins Kópavogi. Þar fá foreldrar gjaldfrjálsan leikskóla í 30 stundir á viku en í Reykjavík eru þær stundir 36. Fyrir hjón með tvö börn á leikskóla þá kostar það um 450 þúsund krónum meira á mánuði að búa í Kópavogi en að búa í Reykjavík. Þetta er það sem er kallaður barnaskatturinn í Kópavogi.

Að eiga heimili eru mannréttindi

Í kosningaáherslum okkar er lagt upp með að byggja um 6.000 nýjar íbúðir í Reykjavík á næstu fjórum árum. Auk þess hefur náðst tímamótasamkomulag milli ríkisstjórnarinnar, sem leidd er af Samfylkingunni, og borgarinnar um uppbyggingu allt að 1.400 íbúða á reitum innan borgarinnar sem eru í eigu ríkisins.

Áhersla verður lögð á að vinna verkefnið hratt og að byggja minni íbúðir sem mest eftirspurn er eftir. Á bilinu 20 til 30 prósent þeirra verða almennar íbúðir, íbúðir sem uppfylla skilyrði hlutdeildarlána, aðrar leiguíbúðir (til dæmis stúdentaíbúðir, leiguíbúðir Félagsbústaða og íbúðir fyrir eldra fólk) og búseturéttaríbúðir.

Með þessum áherslum verður til stöðug og fyrirsjáanleg uppbygging þar sem markmiðið er að ná jafnvægi á húsnæðismarkaði og mæta raunverulegri þörf allra borgarbúa.

Það að eiga heimili á nefnilega ekki að vera forréttindi, það eru mannréttindi.

Sterk Samfylking er besta sóknin og öflugasta vörnin

Fyrir allt þetta stendur Samfylkingin. Lífsgæði og umhverfi þar sem við berum ábyrgð hvert á öðru. Þar sem við náum mestum árangri með því að vinna saman. Samfylkingin vill gera frábæru Reykjavíkina okkar enn betri þannig að við getum öll verið stolt af henni.

Sömuleiðis er afar mikilvægt að þeir flokkar sem ætla að kúvenda þeim gríðarlega árangri sem við höfum náð á undanförnum árum í borginni komist ekki í aðstöðu til að eyðileggja það sem vel gengur, draga úr mikilvægri þjónustu, selja mikilvægar eignir borgarbúa og umbylta áformum sem búið er að vinna eftir árum saman við þróun borgarinnar.

Til að það gangi eftir þarf að kjósa Samfylkinguna í komandi borgarstjórnarkosningum. Hún er bæði besta sóknin í átt að því sem við getum gert betur og vörnin fyrir það sem þegar hefur verið gert og við viljum alls ekki missa.

Setjum X við S á laugardaginn. Ég lofa að standa undir væntingum ykkar.

Höfundur er oddviti Samfylkingarinnar í Reykjavík.