Feli í sér óásættan­lega hættu og gefi til­efni til aflífunar

Hundinum var ætlað að leika við annan hund á afgirtu svæði á einkalóð í desember 2025 þegar hann beit hinn hundinn og særði svo illa að það þurfti að aflífa hann. Þetta kemur fram í úrskurði nefndarinnar.

Atvikið hafi verið tilkynnt til heilbrigðiseftirlitsins sem lét gera skapgerðarmat á hundi kærenda. Það hafi verið niðurstaða eftirlitsins að hann væri hættulegur og gerð krafa um að hann yrði aflífaður í samræmi við heimild í samþykkt um hundahald í Garðabæ, Hafnarfirði, Kópavogi, Mosfellsbæ og á Seltjarnarnesi.

Eigendur hundsins kærðu ákvörðunina og kröfðust þess að hún yrði felld úr gildi eða málið tekið til nýrrar meðferðar. Úrskurðarnefndin felldi úrskurð sinn þann 21. maí en hann varðaði ákvörðun heilbrigðiseftirlitsins frá 30. mars 2026.

Úrskurðarnefndin féllst á að réttaráhrifum ákvörðunar heilbrigðiseftirlitsins yrði frestað á meðan málið væri til meðferðar hjá nefndinni og um leið að fyrirhugaðri aflífun hundsins yrði frestað.

Viðbrögð hins eigandans leitt til alvarlegri áverka

Eigendur umrædds hunds lýstu því fyrir úrskurðarnefndinni hvernig hann hafi bitið í neðri kjálka hins hundsins á meðan þeir voru á afgirtu svæði. Eigandi hins hundsins hafi brugðist við með því að beita árásarhundinn verulegu líkamlegu afli, meðal annars með því að sparka ítrekað í andlit hans og toga í hundinn sinn „á meðan bitið var læst“.

Þessi viðbrögð hafi haft áhrif á alvarleika áverkanna, að sögn eigenda. Þá hafi tilkynning um atvikið verið send af dýralækni sem annast hafi þann hund og byggt hafi verið á einhliða frásögn eiganda hans. 

Frá fyrstu samskiptum hafi verið greinilegt að heilbrigðiseftirlitið hafi þegar verið búið að mynda sér mótaða skoðun um að aflífun hunds þeirra væri eina raunhæfa niðurstaðan. Þau hafi lýst yfir fullum samstarfsvilja og samþykkt að sæta hvaða skilyrðum sem væri öðrum en aflífun hundsins.

Falið í sér óásættanlega hættu

Heilbrigðiseftirlit Garðabæjar, Hafnarfjarðar, Kópavogs, Mosfellsbæjar og Seltjarnarness sagði að metið hefði verið hvort viðbrögð eiganda hundsins sem var bitinn kynnu að hafa haft áhrif á alvarleika þeirra áverka sem hann varð fyrir. Eðlilegt sé að dýralæknir tilkynni um atvik sem þetta og að gætt hafi verið að rétti kærenda til að gæta andmæla og fá aðgang að öllum gögnum máls. Skapgerðarmat hafi leitt í ljós að hundurinn væri hættulegur vegna stjórnlausrar árásargirni gagnvart öðrum hundum.

Í matinu hafi jafnframt komið fram að slík árásargirni geti við tilteknar aðstæður beinst að fólki. Hundurinn sé fimm ára, árásargirni hans mikil og fari jafnvel vaxandi. Ekkert bendi til þess að markvisst hafi verið unnið gegn þeim hegðunarvanda. Að mati heilbrigðiseftirlitsins feli þetta í sér óásættanlega hættu og gefi tilefni til kröfu um aflífun.

Engin raunhæf vægari úrræði til staðar

Eigendur hundsins sögðu annmarka hafa verið á málsmeðferð hjá heilbrigðiseftirlitinu, viðbrögð eiganda hundsins sem varð að aflífa hafi ekki verið rannsökuð með fullnægjandi hætti, síðbúin afhending gagna hafi skert möguleika kærenda til að gæta hagsmuna sinna og að vægari úrræði en aflífun hafi ekki sætt fullnægjandi mati.

Úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála taldi að stjórnsýslulögum hafi verið fylgt við meðferð málsins og að ákvörðun heilbrigðiseftirlitsins hafi byggt á ítarlega rökstuddu skapgerðarmati. Þá hafi legið fyrir að hundurinn hafi valdið öðrum hundi slíkum áverka að aflífa þurfti hann. Engin raunhæf vægari úrræði hafi verið til staðar til að tryggja öryggi annarra dýra og almennings. Kröfu eiganda hundsins um ógildingu ákvörðunar heilbrigðiseftirlitsins um að aflífa hundinn var því hafnað.