Opnar sig um gróf um­mæli um hjóna­bandið

„Þessi manneskja ásamt eiginkonu sinni verður hengd á Austurvelli von bráðar fyrir landráð og andlegt og kynferðislegt ofbeldi gagnvart saklausum skólabörnum.“ Þessi orð voru skrifuð um mig og eiginkonu mína á dögunum,“ sagði María Rut í upphafi ræðu sinnar á eldhúsdegi Alþingis.

Þá hafi verið ritað undir mynd af nýrri stjórn Evrópuhreyfingarinnar að fólkið á myndinni yrði tekið af lífi fyrir gróf landráð og sagt að senda ætti Pawel Bartoszek, samflokksmann Maríu, heim til sín en hann hefur ættir að rekja til Póllands.

„Þetta er skrifað af venjulegri manneskju á bak við lyklaborð eða kannski einhvers konar gervimenni sem er hannað til að þyrla upp ryki eða búa til reiði. Ég hugsa að hver einasti stjórnmálamaður hér inni kannist við athugasemdir af þessum toga úr öllum áttum,“ segir María Rut.

Hún spyr hvernig samfélagið hafi endað á þessum stað og hverjir græði á því að breikka gjána. Sjálf sé hún orðin hálfdofin yfir heiftinni.

Pólitík eigi ekki að vera persónuleg

„Við eigum að sjálfsögðu að hafa ólíkar skoðanir. Við eigum að tjá þær, við eigum að rökræða og við eigum að vera óhrædd við að vera ósammála. Þannig virka stjórnmálin. En pólitík á ekki að vera persónuleg,“ segir María.

Hún segir það vega að lýðræðinu, tjáningu fólks, persónufrelsi og öryggi.

„Það vegur að grunngildum okkar og það býr til heim þar sem búið er til einhvers konar opið skotleyfi á jaðarsetta hópa, opið skotleyfi á fólk sem gefur sig að samfélagsmálunum og það finnst mér vera vond þróun og beinlínis hættuleg.“

Hún snýr umræðunni síðan að Evrópusambandinu.

„Þar eru stærstu bergmálshellar dagsins í dag. Við erum með já-hellinn og við erum með nei-hellinn. Stundum er eins og hvorug hliðin trúi því að hin sé í góðri trú með sínar meiningar,“ segir María Rut.

Upplýsingaóreiðan sé rosaleg og staðreyndir fjúki um veður og vind.

„Kæri óvissuhópur, hugur minn er hjá ykkur. Ég vona að þið nýtið sumarið vel í að ígrunda mál ykkar. En umfram allt vonast ég til þess að við tökum þessa umræðu af virðingu, af yfirvegun og af þeirri auðmýkt að viðurkenna að fólk getur komist að ólíkri niðurstöðu af heiðarlegum ástæðum.“