Að semja gegn sjálfum sér

Mín fyrstu kynni af hugmyndafræði í utanríkismálum voru landsleikir U16 og U18 og síðar Evrópukeppnir. Okkar lið voru að jafnaði sterk og vinnusöm, þar sem baráttu og þjóðerniskennd var ætlað að vinna upp bilið í leikni andstæðinganna. Okkar markmið öll hófstemmd með undirliggjandi minnimáttarkennd. Að komast áfram eða í úrslitakeppni var ómögulegt, enda öll raunsæ viðmið á þann veg.

Svo kom árið 2016 og aftur 2018, þegar íslenska karlalandsliðið gerði hið ómögulega.

Morgunblaðið, forysta Sjálfstæðisflokksins og fleiri fara nú mikinn í umfjöllum um ómöguleikann að semja við Evrópusambandið um að breyta aukaaðild okkar í fulla aðild. Á síðum blaðsins, vef, og samfélagsmiðlum er röð greina sem segja þá sögu að það sé ekki þess virði að reima á sig skóna og fara inná völlinn. Við munum hvort eð er tapa.

Ég trúi því ekki og segi Já til að sjá.

Höfundur er áhugamaður um nýsköpun, viðskiptafrelsi og framtíð Íslands.