Í krónuklóm

Meðal helstu raka þeirra sem vilja ekki ganga í ESB og taka upp EVRU eru að sveigjanleiki Íslansku krónunnar komi í veg fyrir atvinnuleysi. Valið standi milli sjálfstæðrar peningastefnu eða atvinnuleysis. Nýlega fréttist að 1.100 – 1.400 iðnaðarmenn hefðu misst vinnuna undanfarna mánuði.

Þegar að er gáð sést að það hefur engin áhrif á uppsetningu vindmilla Landsvirkjunar, það hefur heldur ekki áhrif á framkvæmdir Landsnets, uppbyggingu gagnavera, framkvæmdir við landeldisstöðvar, fjárfestingar stærri sjávarútvegsfyrirtækja, eða annarra sem yfirgefið hafa krónuhagkerfið.

Hinn bitri veruleiki

Uppsagnirnar eru nær eingöngu bundnar við þá sem fjármagna framkvæmdirnar með Íslenskum krónum. Það mætti líka orða þetta þannig að uppsagnirnar væru að mestu bundnar við fyrirtæki þar sem áhrifa stýrivaxtabreytinga Selabankans gætti. Þá erum við að tala um byggingu íbúðarhúsnæðis, framkvæmdir minni fyrirtækja og aðra þá sem fastir eru í krónuklóm.

Hvimleið hliðaráhrif

Þó það tengist atvinnuleysi ekki beint,þá skapar það mikinn og óþarfan kostnað við að vera sífellt að setja framkvæmdir í bið og síðan endurræsa. Töluverðu af þessum heljarsveiflum er mætt með breytingum á fjölda erlendra iðnaðarmanna á hverjum tíma.

Þegar starfsfólk er sent heim þá er engin trygging fyrir því að það komi til baka í næstu uppsveiflu. Þar sem Íslenskar kröfur eru oft mun strangari en þekkist frá heimalandi viðkomandi gerir þetta það að verkum að sífellt er verið að þjálfa nýtt fólk í Íslenskum vinnubrögðum til að mæta Íslenskum kröfum. Þetta er bæði dýrt og stóreykur hættur á hvimleiðum fylgikvilla; GÖLLUM.

Fallin kenning

Þó kenningin um samspil gengis og atvinnuleysis hafi verið rétt á sínum tíma þá passar hún mjög illa inn í raunveruleikann á Íslenskum vinnumarkaði. Bæði er þáttur erlends vinnuafls orðinn mun mikilvægari til að mæta sveiflum í vinnuaflsþörf og síðan hefur það komið berlega í ljós að hún gildir alls ekki í þjóðfélagi sem notar þrjú gjaldmiðlaumhverfi; Íslenska krónu, verðtryggða krónu og erlendar uppgjörsmyntir.

Þegar umhverfi byggingariðnaðarins er skoðað nánar sést að grunnþarfirnar eru keimlikar því sem annar iðnaður sækist eftir; Fyrirsjáanleiki, stöðugleiki og samfelldni. Ekkert af þessu mun nást með Íslenskri krónu, gjaldmiðli með innbyggða sjálfstortímingarhvöt.

Náum stöðugleika og segjum:

JÁ til að sJÁ.

Höfundur er cand. oecon og MBA.