Fyrstu tón­leikar Purrksins í fjöru­tíu ár

„Ég hef engar áhyggjur af því að við séum að fara að spila fyrir einhverja sem skilja ekki hvað við erum að gera eða það sem Purrkur Pillnik stendur fyrir,“ svarar Einar Örn Benediktsson, hinn 63 ára söngvari og myndlistamaður, þegar blaðamaður spyr hvort hann óttist að unga kynslóðin muni ekki kannast við hljómsveitina þegar hún stígur á stokk á Innipúkanum í Reykjavík um verslunarmannahelgina. 

Hann er, sem segir, laus við allar síkar áhyggjur enda er vissulega ekki langt síðan við heyrðum síðast frá sveitinni, sem var virkust 1981 - '82 en áður liðsmenn fóru hver sína leið. Þetta eru þó fyrstu eiginlegu tónleikar hennar í hartnær fjóra áratugi. Árið 2023 gáfu þeir út heildarsafn hljómsveitarinnar, þar á meðal óútgefin lög sem ekki höfðu heyrst síðan þau voru frumflutt árið '82. Og í fyrra kom út heimildarmynd um sveitina í leikstjórn Bambusar Einarssonar.

Á ekki að gera meira?

Að tilefni löngu tímabærrar útgáfu á gömlu lögunum árið 2023 hélt Purrkur tvenna tónleika í plötuverslun Smekkleysu og þá fóru hjólin aftur í gang pönkurunum fjórum, sem enn eru perluvinir í dag.

„Og viti menn,“ segir Einar, „þá fóru menn að spyrja: Á ekki að gera stærra, á ekki að gera meira?“

Úr urðu þrjú glæný lög sem verða frumspiluð um helgina, þegar Einar Örn, Bragi Ólafsson, Friðrik Erlingsson og Sigtryggur Baldursson stíga allir á svið, sem reyndar skipuðu reyndar einnig Sykurmolana.

Flestir kannast sennilega við Purrk úr heimildarmyndinni Rokk í Reykjavík, en það tímahylki úr smiðju Friðriks Þórs Friðrikssonar leikstjóra frá 1982 hefur gert fjölda íslenskra pönkhljómsveita ódauðlegan. Á þessum tíma skipaði Ásgeir Ragnar Bragason skipaði hljómsveitina í upphafi en hann féll frá 2015. Sigtryggur hljóp í hans skarð 2023.

Ekki að herma eftir því sem við vorum

Hvort lögin verði gefin út liggur ekki fyrir en Einari þykir það líklegt enda hafa þeir nánast gefið út það seim þeir spila læv. Þannig hafa nær allar plötur þeirra orðið til. Þeir sem eru að leita að meira af því gamla gætu þó orðið fyrir vonbrigðum enda segir Einar að hljómsveitin sé að þessu „alls ekki til þess að reyna að herma eftir því hverjir við vorum, heldur hverjir við erum í dag.“

Eitt þessara nýju laga sem þeir flytja nefnist „Ramminn“ að sögn Einars sem útskýrir að lagið fjalli um hugsa út fyrir rammann sem hafi „komið í framhaldi af Covid“. Annað lagið nefnist „Hvað er þá næst?“ og fjallar, jú einmitt, um það sem gerist næst, meðal annars loftslagsbreytingar — „sjöttu gereyðinguna“ eins og Einar kallar hana.  Heiti þriðja lagsins var reyndar stolið úr Einari Erni þegar blaðamaður sló hjá honum þráðinn. Það verður þá bara að koma í ljós seinna. 

„Við erum ekki að baða okkur í fortíðinni. Við erum í nútímanum,“ segir hann enn fremur. 

„Ég þarf að breyta ýmsum textum því að ég var átján ára og nítján ára þegar ég samdi þá, og verandi það sem ég er orðinn gamall, rúmlega sextugur, þá er sumt af þessu sem ég þarf að taka til mín og hvað það er sem ég er að segja. Hefur það enn skírskotun til dagsins í dag, þá þarf ég að finna hvernig hefur það þróast. Þess vegna þarf ég að vera með puttan á púlsinum.“

Spurður um dæmi um textabreytingar nefnir hann lagið Enn ungur enn, kannski eðli málsins samkvæmt.

„Það er ekkert sem segir að við séum hættir,“ segir Einar en tekur þó fram að það standi ekkert endilega til að túra um allt landið, að minnsta kosti ekki eins og er.

Og svo er það sem maður gerir

„Ég held að við höfum alveg skírskotun í yngri kynslóðina fyrir það sem við stöndum fyrir, og erum alveg óhræddir við að prófa það,“ segir hann.

Spurður nánar út í þá skírskotun nefnir Einar gamla möntru hljómsveitarinnar: „Málið er ekki hvað þú getur heldur hvað þú gerir.“

„Við megum ekki setjast í kör,“ heldur Einar áfram, „og segja að allt sé vonlaust. Það er ekki allt vonlaust þó það sé margt ljótt í gangi í kringum okkur, eins og í Palestínu og í Úkraínu. Og sú ömurð sem er í gangi þar, við verðum að gera eitthvað í þessu.“

Þetta slagorð hljómsveitarinnar á rætur að rekja til afmælisbréfs frá Braga Ólafs til Friðriks, útskýrir Einar. Hann hann lét orðin falla í viðtali og þar með urðu þau að yfirlýstri stefnu hljómsveitarinnar.

Kvartað undan hávaða í „strákum á sjötugsaldri“

„Við erum orðnir eldri, komnir á sjötugsaldurinn, en þegar við vorum að æfa þá var kvartað undan hávaða,“ segir Einar enn fremur. Það hafi „þessum strákum á sjötugsaldri“ þótt gaman.

Þeir eru vel stefndir fyrir tónleikunum, strákarnir, og hyggjast ekkert gefa eftir.

„Við erum alveg óhræddir, og ef við verðum skandall þá er það bara okkur að kenna.“

Og yrði það samt ekki bara gaman?

„Það væri bara partur af prógramminu,“ svarar hann. „Þá þurfum við bara að segja: Ókei. Er ekki komið nóg? Er ekki komið gott af þessu helvíti?“