Þrjú tonn af sandi

Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar 8. desember 2025 08:48

Við hjónin reynum að fara daglega í gönguferð, svona 5 km eða svo til að efla andann og fá mikilvæga hreyfingu, við eldra fólkið þurfum að vera dugleg að rífa okkur út fá hreyfingu og sjá mann og annan, brosa, bjóða góðan dag jafnvel spjalla smá.

Allt þetta er eftir ráðlegum dagskammti frá Landlækni og varðar lýðheilsu og allt það.

Ég flutti í „stærri“ bæ ekki alls fyrir löngu og fljótlega fundum við góða gönguleið sem hæfði okkar getu og höfum reynt að fara á hverjum degi þó veðrið sé stundum með stæla, þetta er svo gott fyrir líkama og sál.

Það kom okkur „skemmtilega á óvart“ þegar fór að koma hálka að smágöturnar í bænum eru ekki sandaðar, það er búið að sanda „allar“ gönguleiðirnar en ekki smágötur og botnlanga, þar er fólki ætlað að spila í beinbrotshappdrætti ef það vogar sér út af lóðinni sinni, það er engin sandur hvorki á götum né gangstéttum.

Auðvitað eigum við brodda og notum þá en það er verra að ganga með þá en án og þegar bara 5 skref „yfir götuna heima“ af 5 km leið er hál þá sleppir maður þeim, tala nú ekki um ef maður þarf að koma við í búð.

Þannig háttaði til á miðvikudaginn síðasta, við fórum okkar vanalega rúnt, hittum prest og fleiri, áttum spjall og leið vel en 5 skrefum frá húsinu okkar datt ég á hálkubletti........... nú er hendin mín margbrotin og ég þarf í aðgerð.

Hefði nú ekki verið ódýrara fyrir samfélagið að sanda? það þarf engin 3 tonn svo sem en vissulega mannskap og tæki.

Þessi skortur á vilja sveitarfélaga að sjá um hálkuvarnir fyrir fólk svo það komist ferða sinna er óskiljanlegur með öllu, þetta er dýrt bæði vinnustundir, læknaheimsóknir svo ég tali nú ekki um aðgerðir, innlagnir eða þaðan af alvarlegri slys sem fólk nær sér kannski aldrei eftir.

Smásaga

Ég bjó um tíma í agnarsmáu bæjarfélagi á Vestfjörðum, um veturinn þegar kom hálka fór atvinnurekandinn okkar upp á sveitastjórnarskrifstofu og gerði sveitarstjórann persónulega ábyrgan ef starfsfólkið hans brotnaði á leið í vinnu vegna skorts á hálkuvörnum og það á miðri vertíð, innan 10 mínútna var maður komin í verkið.

Þetta er ekki flóknara en þetta, beinbrot eru samfélaginu dýr og alveg afskaplega sársaukafull.

Persónulega mætti bæjarfélagið biðjast mig og aðra sem „unnu í beinbrotahappdrættinu “ afsökunar „konfekt og blóm, þið skiljið“ en látum það vera en getið þið sanda göturnar svo maður þori út úr húsi?

Íslenska sýnishornaveðrið