Hildarleikur

Hildur Björnsdóttir borgarstjóri Reykjavíkur lýsti því yfir áður en hún settist í embætti að hún ætlaði að vera borgarstjóri allra Reykvíkinga. Þetta er auðvitað innantóm yfirlýsing því að hún er reglum samkvæmt borgarstjóri allra Reykvíkinga - hvort sem fólki líkar það betur eða verr.

En Hildur vill ekki vera borgarstjóri allra Reykvíkinga.

Hún lét taka niður fána Úkraínu og Palestínu sem var flaggað við Ráðhús Reykjavíkur mánuðum saman.

Fánarnir voru tákn þess að í ráðhúsinu lifði samúð og samstaða með þjóðum sem búa við hildarleik stríðsátaka og þjóðarmorðs.

Hildur lét taka fánana til þess að segja þeim Reykvíkingum sem setja mannúð og mennsku í öndvegi að hún ætlar ekki að vera borgarstjóri þeirra.

Þessi litlu tákn um að meirihluti borgarstjórnar stæði með mennskunni eru farin - það eru skilaboð til þeirra sem stunda og styðja þjóðarmorð og árásarstríð. Þeir sem gleðjast við svona aðgerðir eru Pútín, Netanyahu, Trump, Sigmundur Davíð, Stefán Einar og allir þeir einstaklingar leynt og ljóst styðja þjóðarmorð.

Framsóknarmaðurinn vill ekki „umræður um alþjóðamál“

Einar Þorsteinssonar borgarfulltrúi Framsóknaflokksins segir flöggun fána Palestínu og Úkraínu vera „pólitíska sýndarmennsku“ - og nú sé „búið að koma skikki á þessi mál“. Framar verða ekki dregnir að húni fánar frá „einhverjum öðrum löndum sem eru langt í burtu“. Og Einar sagði einnig „að auðvitað stöndum við með mannréttindum“.

Það er heimska að halda því fram að það sem „er langt í burtu“ komi fólki ekki við og að það sé mögulegt að styðja mannréttindi án þess að gera það. Því hvað voru fánarnir annað en tákn um stuðning við mannréttindi?

Það að taka fánana niður er yfirlýsing um að árás á mannréttindi skipti ekki máli vegna fjarlægðar. Hildarleikur þjóðarmorðs og stríðsátaka kemur borgarstjórn Reykjavíkur ekki við, það er stefna hins nýja meirihluta.

Raunveruleikinn

Meirihluti Borgarstjórnar Reykjavíkur, með borgarstjóra Sjálfstæðisflokksins í broddi fylkingar, hefur með þesari aðgerð veikt baráttuna gegn þjóðarmorð!

Mörgum kann að þykja þetta hvöss orð og óréttmæt ályktun.

En hver er raunveruleikinn?

Hann er sá að borgarstjórn styður ekki þjóðir sem berjast gegn ofurvaldi - en styður með þögninni þá sem vilja brjóta niður þjóðir Palestínu og Úkraínu, drepa börn þeirra og ræna landinu þar sem þjóðirnar eiga sögu sem spannar þúsundir ára.

Fánarnir við Ráðhúsið voru ekki mikil stuðningsyfirlýsing - en það var þó skref í rétta átt og mikilvæg í augum allra sem styðja mannréttindi

Það þekkja allir söguna um manninn sem mótmælti ekki þegar þeir komu og settu gyðingana í útrýmingarbúðir - því hann var ekki gyðingur. Næst voru kommúnistanir teknir og hann mótmælti ekki því hann var ekki kommúnisti - og framhaldið þekkjum við.

Þetta er sönn dæmisaga - og við erum stödd í þessari sögu. Sagan segir okkur að það er engin undankoma - annað hvort styður fólk mannréttindi allra eða menn afhenda ógnarvöldunum vettvanginn.

Höfundur er ellilífeyrisþegi.