Hvernig gat fæðingarþjónustan orðið útundan í stærstu heilbrigðisframkvæmd Íslandssögunnar? Guðrún I. Gunnlaugsdóttir skrifar 18. júlí 2026 14:01 Skortur á framtíðarsýn fyrir fæðingarþjónustu á Landspítala. Flestir gera líklega ráð fyrir að þegar nýr Landspítali opni fylgi því sjálfkrafa ný og nútímaleg fæðingardeild. Þegar fólk heyrir orðin „nýtt þjóðarsjúkrahús“ sér það fyrir sér betri aðstöðu fyrir alla skjólstæðinga sem þangað leita, þar á meðal fæðandi konur og nýjar fjölskyldur. En því miður virðist það ekki vera raunin. Nýi Landspítalinn hefur verið skipulagður án þess að fæðingarþjónustan fái sambærilegt vægi og aðrar klínískar greinar. Á hverju ári fæðast um þrjú þúsund börn á Landspítala eða um 75% allra barna á Íslandi. Þar hefst líf þúsunda Íslendinga og þar verða til nýjar fjölskyldur. Fæðing barns er einn stærsti viðburður í lífi fólks og aðbúnaðurinn sem við bjóðum konum, börnum og fjölskyldum þeirra segir mikið um það hvernig við metum þessa þjónustu. Samfélagið hefur breyst og foreldrahlutverkið hefur breyst. Makar eru í dag virkir þátttakendur í fæðingunni og í umönnun barnsins frá fyrstu stundu. Væntingar okkar til þátttöku beggja foreldra hafa gjörbreyst, en aðbúnaðurinn hefur að mörgu leyti staðið í stað. Það er bæði líkamlega og andlega krefjandi að ganga í gegnum fæðingu. Nýbökuð móðir getur verið mjög úrvinda og tilfinningalega viðkvæm, maki getur líka fundið fyrir sveiflum í tilfinningalífi og allt er þetta fullkomnlega eðlilegt. Þess vegna er mjög mikilvægt að við getum boðið þeim næði, öryggi og hvíld á þessum fyrstu klukkustundum og sólarhringum. Þessi tími er einstakur og leggur grunn að tengslamyndun foreldra og barns. Ég veit að starfsfólk Landspítala veitir framúrskarandi umönnun. Þar fer fram gríðarlega gott starf og starfsfólk vinnur af alúð og mikilli fagmennsku að styðja fjölskyldur á þessum mikilvægu tímamótum. En þó að við leggjum okkur fram getum við ekki skapað það næði og þá hvíld sem foreldrar þurfa þegar húsnæðið sjálft er ófullnægjandi. Hvernig liði þér að deila svefnherberginu þínu með tveimur ókunnugum einstaklingum og nýfæddu barni þeirra? Það er veruleikinn sem margir nýbakaðir foreldrar mæta eftir fæðingu á Landspítala. Tvö foreldrapör og tveir nýburar deila einni stofu sem er á stærð við hefðbundið hjónaherbergi. Á milli þeirra er aðeins lítið skilrúm. Við slíkar aðstæður er hvorki hægt að tryggja góða hvíld né það næði sem fjölskyldur þurfa á fyrstu dögum nýfætt barns. Það er mikilvægt að geta boðið hverri fjölskyldu eigið rými þar sem hún fær notið fyrstu daganna með barninu sínu í friði. Næði á þessum tíma er ekki munaður, það er hluti af góðri og manneskjulegri heilbrigðisþjónustu. Vandinn einskorðast ekki bara við sængurlegudeildina. Fæðingarstofurnar á Landspítala eru margar hverjar of litlar fyrir nútíma fæðingarþjónustu. Þar eru enn nokkrar stofur með sameiginlegri salernisaðstöðu og það er einungis ein einangrunarstofa á deildinni til að nota þegar um smitgát er að ræða. Núverandi húsnæði er frá árinu 1976 og er löngu orðið barns síns tíma. Það er þröngt, óhentugt og svarar ekki kröfum nútímans. Oft þurfa margir fagaðilar að koma að fæðingu barns og jafnvel með búnað sem tekur pláss. Slæmur aðbúnaður bitnar ekki aðeins á foreldrum og börnum heldur einnig á starfsfólkinu sem sinnir þessari mikilvægu þjónustu á hverjum degi. Í mörg ár hefur verið unnið að stærstu heilbrigðisframkvæmd sem gerð hefur verið, uppbyggingu nýs Landspítala. Milljarðar hafa farið í skipulag, hönnun og framkvæmdir. Samt virðist fæðingarþjónustan hafa setið eftir í skipulaginu því að á nýjum Landspítala er ekki gert ráð fyrir fæðingardeild né sængurlegudeild. Þrátt fyrir að þar hefjist líf þúsunda Íslendinga á hverju ári hefur ekki verið sýnd sú framtíðarsýn sem ætla mætti að sjálfsögðu væri til staðar. Það er því eðlilegt að spyrja: Hvernig gat fæðingarþjónustan orðið útundan í stærstu heilbrigðisframkvæmd Íslandssögunnar? Nýjar fjölskyldur á Íslandi og fagfólk Landspítala eiga betra skilið. Höfundur er hjúkrunarfræðingur og ljósmóðir. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Barnalán Landspítalinn Mest lesið Eineltið byrjar kannski við eldhúsborðið! Birta Róbertsdóttir Skoðun Þegar veikindaleyfi verður að fríi Gunnar Ármannsson Skoðun Icelandair undir verndarvæng ríkisins Kjartan Björgvinsson Skoðun Ég hata þessa manneskju út af lífinu! Hermann Stefánsson Skoðun Hvaða skilaboð erum við að senda framtíðarkennurum? Eyrún Ósk Hjartardóttir Skoðun Við erum rétt að byrja Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir Skoðun Útsæði á diskinn minn! Guðmundur Finnbogason Skoðun Hvað kostar samfélag? Orri Jónsson Skoðun Er norræna módelið refsilaust fyrir seljendur vændis á Íslandi? Ari Logn,Renata Arnórsdóttir,Brynhildur Ragnarsdóttir,Guðný Þorsteinsdóttir Skoðun Tvískinnungur ættjarðarástar Gunnlaugur Stefánsson Skoðun Skoðun Skoðun Einkunnakvarði er ekki námsmat! Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar Skoðun Áframhaldandi skilningsleysi nýliða Kristín Helga Schiöth skrifar Skoðun Gervigreindin getur séð allt. En hver getur séð það sem hún sér? Júlíus Einar Júlíusson skrifar Skoðun Er að eignast barn samfélagsleg busun? Stefnir Húni Kristjánsson skrifar Skoðun Jöfn laun eiga ekki að ráðast af tilviljun Kolbrún Halldórsdóttir skrifar Skoðun Bannað að plata Ágúst Elvar Bjarnason skrifar Skoðun Kvennaknattspyrnan á Íslandi – á meðan Evrópa sækir fram stöndum við í stað Ólafur Thorarensen skrifar Skoðun Látum Loftbrúna vera Sindri S. Kristjánsson skrifar Skoðun Öryggi í umferð framtíðarinnar Jón Gunnar Jónsson skrifar Skoðun „Við“ skiptaráð Dofri Hermannsson skrifar Skoðun Bláskógaskatturinn hefur áhrif víða Sveinn Ægir Birgisson skrifar Skoðun Skrýtnir útreikningar og fjármálalæsi Ásgeir Daníelsson skrifar Skoðun Er mynstrið þitt nægilega djúpt? Ágúst Mogensen skrifar Skoðun Geimvera lendir á Íslandi Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Tvískinnungur ættjarðarástar Gunnlaugur Stefánsson skrifar Skoðun Íslenska Z-kynslóðin hefur hægt um sig Gunnar Salvarsson skrifar Skoðun Ég hata þessa manneskju út af lífinu! Hermann Stefánsson skrifar Skoðun Bandaríkin kjósa – en hver hefur eftirlit með forsetanum? Baldur Johnsen skrifar Skoðun Er norræna módelið refsilaust fyrir seljendur vændis á Íslandi? Ari Logn,Renata Arnórsdóttir,Brynhildur Ragnarsdóttir,Guðný Þorsteinsdóttir skrifar Skoðun Icelandair undir verndarvæng ríkisins Kjartan Björgvinsson skrifar Skoðun Útsæði á diskinn minn! Guðmundur Finnbogason skrifar Skoðun Heimili á hjólum er líka heimili Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Almannaréttur er heilagur réttur Þórarinn Eyfjörð skrifar Skoðun Við erum rétt að byrja Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Að eldast er að lifa Halldór S. Guðmundsson,Sirrý Sif Sigurlaugardóttir skrifar Skoðun Hver ber ábyrgð á gervigreindinni? Kristján Logason skrifar Skoðun Draumsýn menntamála Álfhildur Leifsdóttir ,Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun Hvað kostar samfélag? Orri Jónsson skrifar Skoðun Skipulögð brotastarfsemi kallar á nýja hugsun Heiðrún Jónsdóttir,Íris Björk Hreinsdóttir skrifar Skoðun Tvöfalt álag – frjósemi á vinnustað Sigríður Auðunsdóttir skrifar Sjá meira
Skortur á framtíðarsýn fyrir fæðingarþjónustu á Landspítala. Flestir gera líklega ráð fyrir að þegar nýr Landspítali opni fylgi því sjálfkrafa ný og nútímaleg fæðingardeild. Þegar fólk heyrir orðin „nýtt þjóðarsjúkrahús“ sér það fyrir sér betri aðstöðu fyrir alla skjólstæðinga sem þangað leita, þar á meðal fæðandi konur og nýjar fjölskyldur. En því miður virðist það ekki vera raunin. Nýi Landspítalinn hefur verið skipulagður án þess að fæðingarþjónustan fái sambærilegt vægi og aðrar klínískar greinar. Á hverju ári fæðast um þrjú þúsund börn á Landspítala eða um 75% allra barna á Íslandi. Þar hefst líf þúsunda Íslendinga og þar verða til nýjar fjölskyldur. Fæðing barns er einn stærsti viðburður í lífi fólks og aðbúnaðurinn sem við bjóðum konum, börnum og fjölskyldum þeirra segir mikið um það hvernig við metum þessa þjónustu. Samfélagið hefur breyst og foreldrahlutverkið hefur breyst. Makar eru í dag virkir þátttakendur í fæðingunni og í umönnun barnsins frá fyrstu stundu. Væntingar okkar til þátttöku beggja foreldra hafa gjörbreyst, en aðbúnaðurinn hefur að mörgu leyti staðið í stað. Það er bæði líkamlega og andlega krefjandi að ganga í gegnum fæðingu. Nýbökuð móðir getur verið mjög úrvinda og tilfinningalega viðkvæm, maki getur líka fundið fyrir sveiflum í tilfinningalífi og allt er þetta fullkomnlega eðlilegt. Þess vegna er mjög mikilvægt að við getum boðið þeim næði, öryggi og hvíld á þessum fyrstu klukkustundum og sólarhringum. Þessi tími er einstakur og leggur grunn að tengslamyndun foreldra og barns. Ég veit að starfsfólk Landspítala veitir framúrskarandi umönnun. Þar fer fram gríðarlega gott starf og starfsfólk vinnur af alúð og mikilli fagmennsku að styðja fjölskyldur á þessum mikilvægu tímamótum. En þó að við leggjum okkur fram getum við ekki skapað það næði og þá hvíld sem foreldrar þurfa þegar húsnæðið sjálft er ófullnægjandi. Hvernig liði þér að deila svefnherberginu þínu með tveimur ókunnugum einstaklingum og nýfæddu barni þeirra? Það er veruleikinn sem margir nýbakaðir foreldrar mæta eftir fæðingu á Landspítala. Tvö foreldrapör og tveir nýburar deila einni stofu sem er á stærð við hefðbundið hjónaherbergi. Á milli þeirra er aðeins lítið skilrúm. Við slíkar aðstæður er hvorki hægt að tryggja góða hvíld né það næði sem fjölskyldur þurfa á fyrstu dögum nýfætt barns. Það er mikilvægt að geta boðið hverri fjölskyldu eigið rými þar sem hún fær notið fyrstu daganna með barninu sínu í friði. Næði á þessum tíma er ekki munaður, það er hluti af góðri og manneskjulegri heilbrigðisþjónustu. Vandinn einskorðast ekki bara við sængurlegudeildina. Fæðingarstofurnar á Landspítala eru margar hverjar of litlar fyrir nútíma fæðingarþjónustu. Þar eru enn nokkrar stofur með sameiginlegri salernisaðstöðu og það er einungis ein einangrunarstofa á deildinni til að nota þegar um smitgát er að ræða. Núverandi húsnæði er frá árinu 1976 og er löngu orðið barns síns tíma. Það er þröngt, óhentugt og svarar ekki kröfum nútímans. Oft þurfa margir fagaðilar að koma að fæðingu barns og jafnvel með búnað sem tekur pláss. Slæmur aðbúnaður bitnar ekki aðeins á foreldrum og börnum heldur einnig á starfsfólkinu sem sinnir þessari mikilvægu þjónustu á hverjum degi. Í mörg ár hefur verið unnið að stærstu heilbrigðisframkvæmd sem gerð hefur verið, uppbyggingu nýs Landspítala. Milljarðar hafa farið í skipulag, hönnun og framkvæmdir. Samt virðist fæðingarþjónustan hafa setið eftir í skipulaginu því að á nýjum Landspítala er ekki gert ráð fyrir fæðingardeild né sængurlegudeild. Þrátt fyrir að þar hefjist líf þúsunda Íslendinga á hverju ári hefur ekki verið sýnd sú framtíðarsýn sem ætla mætti að sjálfsögðu væri til staðar. Það er því eðlilegt að spyrja: Hvernig gat fæðingarþjónustan orðið útundan í stærstu heilbrigðisframkvæmd Íslandssögunnar? Nýjar fjölskyldur á Íslandi og fagfólk Landspítala eiga betra skilið. Höfundur er hjúkrunarfræðingur og ljósmóðir.
Er norræna módelið refsilaust fyrir seljendur vændis á Íslandi? Ari Logn,Renata Arnórsdóttir,Brynhildur Ragnarsdóttir,Guðný Þorsteinsdóttir Skoðun
Skoðun Gervigreindin getur séð allt. En hver getur séð það sem hún sér? Júlíus Einar Júlíusson skrifar
Skoðun Kvennaknattspyrnan á Íslandi – á meðan Evrópa sækir fram stöndum við í stað Ólafur Thorarensen skrifar
Skoðun Er norræna módelið refsilaust fyrir seljendur vændis á Íslandi? Ari Logn,Renata Arnórsdóttir,Brynhildur Ragnarsdóttir,Guðný Þorsteinsdóttir skrifar
Skoðun Skipulögð brotastarfsemi kallar á nýja hugsun Heiðrún Jónsdóttir,Íris Björk Hreinsdóttir skrifar
Er norræna módelið refsilaust fyrir seljendur vændis á Íslandi? Ari Logn,Renata Arnórsdóttir,Brynhildur Ragnarsdóttir,Guðný Þorsteinsdóttir Skoðun